بهداشت حرفه ای ساوه

اچ. آی. وی. يک ويروس است. ويروس موجود زنده بسيار کوچکی است که می تواند خودش را تکثيرکند و منتشر شود. اما نمی تواند به تنهايی از خودش زنده باشد. يک ويروس به بدن يک ميزبان برای زندگی و تکثير نياز دارد.

زمانی که ويروس به بدن شخصی راه پيدا کرد، شروع به تکثير يا به عبارت ديگر شروع به شبيه سازی و کپی از خودش درسلول های بدن اين شخص می کند. يک ويروس می تواند سلول هايی که داخل آن جای گرفته و از آن تغذيه می کند را معيوب کرده و به آن آسيب برساند. اين يکی از راه هايی است که بدن را آلوده کرده و بيماری را بوجود می آورد.

سيستم دفاعی بدن مجموعه ای از سلول ها است که در بدن شما با ويروس ها و عفونت ها مقابله می کند. در انسان، سيستم دفاعی بدن معمولا ويروس ها را به سرعت يافته و سريع می کشد.

اشخاص آلودگی به اچ. آی. وی. را از شخص ديگری که پِيش از اين آلوده شده است دريافت می کنند. اگر آنها آلوده شدند همينطور می توانند آلودگی به ويروس را به شخص ديگر انتقال دهند.
در واقع اين راهی است که ويروس اچ. آی. وی. شيوع پيدا کرده و منتشر می شود.

اچ. آی. وی. مخفف "ويروس نقص ايمنی انسان" است.
در دنيا آن را با نام "Human Immunodeficiency Virus" می شناسند.

به کسانی که آلوده به اچ. آی. وی. شده اند اچ. آی. وی. مثبت "+HIV" و يا
اچ. آی. وی. پوزتيو "HIV positive" می گويند.

اگر سيستم دفاعی بدن به ويروس حمله کرده و آن را می کشد، پس چرا ويروس اچ. آی. وی. يک مشکل است؟

ويروس های مختلف به قسمت های متفاوت بدن حمله می کنند. بعضی ها ممکن است به پوست، ديگری به شش ها و يا قسمت های ديگر حمله کنند. سرماخوردگی های عمومی هم به وسيله يک ويروس ايجاد می شوند. چيزی که ويروس اچ. آی. وی. را چنين خطرناک می سازد اين است که مستقيماً سيستم دفاعی بدن را هدف قرار داده و به آن حمله می کند. جايی که معمولاً بدن را از شر ويروس ها رها می کند.

اين ويروس خصوصاً به يک نوع مشخصی از سلول های سيستم دفاعی بدن حمله می کند که بدون آن مبارزه با سيستم دفاعی بدن برای ويروس مانند رفتن به تعطيلات و بسيار راحت است و اچ. آی. وی. می تواند در تمام بدن منتشر می شود.

اين فرايند قابل رويت نيست وهيج راهی وجود ندارد تا بتوانيم با مشاهده اشخاص تشخيص بدهيم که شخصی آلوده به ويروس اچ. آی. وی. است. تنها يک نوع تست خون آن هم حدود سه ماه بعد از وارد شدن اولين ويروس به بدن می تواند وجود آن را در خون آشکار کند. ممکن است شخصی که آلوده به ويروس اچ. آی. وی. شده است، تا سال های سال کاملاً سالم به نظر رسد و خود را در سلامت کامل احساس کند. ممکن است که حتی ندانند که آلوده به ويروس هستند. سپس هنگامی که سيستم دفاعی بدن تقليل يافت و ضعيف شد آن ها بطورشديد و روزافزونی نسبت به بيماری ها آسيب پذير می شوند. بيماری هايی که معمولاً در شرايط طبيعی بسيار ساده درمان می شوند.

 

نه، به طور مثال تماس جنسی بدون محافظ تنها زمانی خطرناک است و ريسک آلوده شدن را دارد که يکی از طرفين آلوده به ويروس باشند. بنابراين اگر شريک جنسی شما ناقل اچ. آی. وی. نباشد، هيچ شکلی از سکس و يا نوع فعاليت جنسی بين شما باعث دريافت آلودگی و در نتيجه سرايت بيماری به شما نخواهد بود. به طور مثال ويروس
اچ. آی. وی. ازطريق تماس جنسی واژينال، يا مقعدی و يا دهانی به شما انتقال پيدا نخواهد کرد، اما تنها در صورتی که هيچ کدام از شما آلوده به اين ويروس نباشيد.

شما همچنين از طريق خود ارضايی به ويروس آلوده نخواهيد شد. – هيچ کدام از کارهايی که شما تنها با خودتان انجام می دهيد باعث دريافت اچ. آی. وی. نخواهد شد.– اچ. آی. وی. تنها در صورتی انتقال خواهد يافت که يکی از اشخاص در تماس، قبلاً به ويروس آلوده شده باشد.

خطر در تماس های جنسی بيشتر درعدم شناخت کافی سوابق خونی شريک جنسی شماست. در هر صورت برای اطمينان از کاندوم استفاده کنيد. مگر تا زمانی که مطمئن باشيد که هيچ کدام از شما شريک جنسی ديگری ندارد و قبلاً آلوده به ويروس نشده است.

نام بیماری ايدز(AIDS) از حروف اول کلمات زیر گرفته شده است و به معنی
نقص ایمنی اکتسابی است:
(Acquired Immuno Deficiency Syndrome)



يک سيستم دفاعی زيان ديده و معيوب نه تنها به وسيله ويروس اچ. آی. وی. که در مرحله اول به آن حمله ور شده آسيب ديده است بلکه همچنين با عفونت های ديگر مورد حمله قرار می گيرد. اين سيستم دفاعی آسيب ديده ديگر توانايی و قدرتی برای مقابله و کشتن ويروس هايی که تا پيش از اين مزاحمتی برايش نداشتند را ندارد. ویروس اچ. آی. وی. دفاع بدن را روز به روز كاهش می‌دهد تا حدی كه هر میكروبی حتی میكروبهای بسیار ضعیف هم فرصت پیدا می‌كنند كه بدن را بشدت بیمار كنند.

همچنان که زمان می گذرد، شخصی که به ويروس اچ. آی. وی. آلوده شده است، نسبت به قبل بيشتر و بيشتر به بيماری مبتلا می شود، معمولاً چندين سال بعد از آلودگی و ورود ويروس به بدن، آن ها مبتلا به مريضی های خاص ناشناحته و عجيب متعددی می شوند. اين مرحله ای است که به آن می گويند کسی به ايدز مبتلا شده است. وقتی که شخص به بيماری های وخيم خطرناک جدی دچار می شود و يا زمانی که تعداد سلول های دفاعی در بدن شخص آلوده زير ميزان مشخصی به شدت افت کرده باشد.

در کشور های مختلف تفاوت های اندکی در تعريف اين مرحله وجود دارد که چه زمانی يک شخص را مبتلا به بيماری ايدز و يا هنوز شخص آلوده به ويروس اچ. آی. وی. بنامند.

ايدز (Acquired Immune Deficiency Syndrome) يک حالت به شدت وخيم است ودر اين مرحله بدن دفاع بسيارضعيفی در برابر هر نوعی از عفونت و بيماری را دارد.

بر اساس نتايج حاصله از تحقيقات مختلف به عمل آمده، از زمان دريافت آلودگی (ورود ويروس اچ. آی. وی. به بدن) تا ابتلاء به بيماری ايدز (ازکار افتادن سيستم دفاعی بدن)، بدون دسترسی به يک درمان دارويی عليه ويروس اچ. آی. وی. ، معمولاً يک دوره زمانی بين 6 تا 8 سال به درازا می کشد . اين دوره می تواند بدون علامت باشد و تازه بعد از این مدت علایم بيماری ظاهر گشته، شخص مبتلاء به بيماری ايدز شود .

این فاصله زمانی – آلودگی تا ابتلا ء به بيماری ايدز – ازفردی به فرد دیگر متفاوت است و به عوامل زیادی از جمله وضعیت سلامتی فرد، عادات بهداشتی و تغذيه وی ارتباط دارد.

در هر صورت، اين ميانگين بر اساس اشخاصی تنظيم شده است که پرهيزهای معقولی را انجام می دهند. در يک ناحيه فقير نشين ممکن است در بين کسانی که توانايی تهيه تغذيه کافی و مناسب را ندارند ، سرعت پيشرفت و چيره شدن ويروس بر سيستم دفاعی بدن و در نتيجه ابتلا ء به بيماری ايدز ، بسيار سريعترباشد و اين افراد خيلی سريعتر فوت کنند.

بيماری ايدز متاسفانه تاکنون هيچ درمان قطعی ندارد. ايدز کشنده است.

چيزی که نگران کننده است، اين است که بسياری از مردم گمان می کنند که برای بيماری ايدز درمان وجود دارد. اين موضوع به آن ها احساس آرامش و اطمينان می دهد و ممکن است که به اين دليل به راه های مختلف قبول ريسک بکنند. متاسفانه اين اشخاص در اشتباه به سر می برند چون برای ايدز هيچ درمانی وجود ندارد.

هنوز هيچ درمان قطعی برای اچ. آی. وی. وجود ندارد و تنها راه برای سالم ماندن اين است که آلوده نشويم. پيشگيری تنها درمان ايدز است.

تمامی داروهای درمانی موجود، تنها می توانند که به نوعی جريان رشد ويروس اچ. آی. وی. را کندتر می کنند تا شخص ديرتر به مرحله ابتلا به بيماری ايدز برسد.
در اين مرحله پزشکان علاوه بر تجويز داروهای درمانی، شخص آلوده به ويروس اچ. آی. وی. را تشويق به برنامه ريزی و مديريت زندگی می کنند تا رشد ويروس اچ. آی. وی. هر چه بيشتر کند شود.
در صورت انجام مراقبت های لازم و استفاده موثر از داروها، گاه فرد آلوده به ويروس اچ. آی. وی. تا 20 سال پس از ورود ويروس به بدن می تواند زندگی بهينه ای پشت سر بگذارد.

اما در بعضی موارد مشاهده شده که داروهای آنتی بيوتيک بعد از گذشت چند سال ازعملکرد خود بازمی مانند و اثرمثبتی ندارند. در موارد خاصی هم مشاهده شده که تعدادی از بيماران از ايدز دوباره بهبود يافته و به زندگی با اچ. آی. وی. در دوره ده ساله بازگشته اند. اما آن ها بايد در ادامه زندگی شان هر روز داروهای بسيار قوی استفاده کنند، چيزی که اثرات جانبی ناخوش آيند و بسيار خطرناکی دارند.

اولين مورد ثبت شده بيماری ايدز در دنيا مربوط به سال 1981 ميلادی در ايالات متحده آمريکا می باشد. دليل انتقال ويروس اچ. آی. وی. آميزش جنسی بدون محافظ (بدون استفاده از کاندوم) بوده است. اولين گروه قربانی که به اين بيماری مبتلا شدند، مردهايی بودند که با نوع همجنس ارتباط داشتند.

علاوه بر اين موارد، ويروس اچ. آی. وی. در نمونه های موجود از يک بيمار متعلق به سال 1957 ميلادی پيدا شده است.

اولين مورد ايدز در ايران در سال ۱۳۶۶ گزارش شد. اين مورد يک کودک ۶ ساله هموفيلی بود که بدليل زمينه بيماری از فرآورده های خونی وارداتی استفاده مي کرد. از آن پس تمام خونها و فرآورده های خونی اعم از داخلی يا وارداتی ملزم به آزمايش از نظر عفونت قبل از .مصرف شدند. اين آزمايشات توسط سازمان انتقال خون ايران انجام می پذيرد برابر گزارشات واصله از دبيرخانه ستاد کشوری مبارزه با ايدز، از آن زمان تا پايان سال 1379، 2382 مورد آلوده به ويروس در ايران شناسايي شده است که ۳۱۹ نفرشان به اين بيماری مبتلا و ۲۸۴ نفرشان فوت شده اند.