بهداشت حرفه ای ساوه

انسان سالهاست به این موضوع پی برده است که عاملی در درونش وجود دارد که ضد کمال عمل می کند. عاملی هست که نمی خواهد هیچ کس در لحظه جایی باشدکه هست. این عامل اصطلاحاً ذهن نامیده می شود. مثلاً، اینجا نشسته ایم، در حال کار کردن هستیم این عامل ما را به خانه می برد. اگردر خانه بودیم ما را به محل کار می آورد. ما را به گذشته یا آینده می برد، خلاصه اینکه نمی گذارد ما در جای خود باشیم واز ما یک وجود غایب می سازد. این به ما لطمه هایی می زند و هر کاری که می خواهیم انجام بدهیم را فاقد ارز ش می کند. مثلا در نماز با الله اکبر می رویم و با برکاته برمی گردیم این کار همیشگی ماست چون کنترل ذهن نداریم. لذا سالها می گذرد یک سال، دو سال، ده سال یا چهل سال می گذرد و ما کاری را با حضور خودمان انجام نداده ایم و ادای یکسری از کارها را در می آوریم، لذا هیچ چیزی را به ما اضافه نکرده و تمام کار های ما را تبدیل به کار مرده و فاقد کیفیت می کند. دوستانمان برای ما حرف می زنند ما جای دیگری هستیم، مهندسی هنگام طراحی است اما حواسش جای دیگری است. باید این را بدانیم اگر در زمان حال حاضر نباشیم نمی توانیم جوابهای خدا را که به صورت آگاهی به ما می رسد دریافت نماییم. آگاهی های خدا، مثل حواله هایی است که به دست خود شخص می رسد. اگر نتوانیم در زمان حال زندگی کنیم حواله برگشت می خورد. از یک طرف دعا می کنیم که خداوندا جواب ما را بده و از طرف دیگر حضور نداریم. تمامی مشکلات ما ریشه دردرونمان دارد. یکی از دلایل عدم موفقیت انسان این است که فقط بر تواناییهای خود اتکا کرده و میخواهد تمامی مشکلات را خودش بررسی کند وراه حل پیدا کند. به همین خاطر مرتب به گذشته یا آینده سر می زند. خودتان را به دست شعور مطلق بسپارید و با او ارتباط برقرار کنید و برای خدا تکلیف تعیین نکنید . در لحظه زندگی کنید.